Yazar

ibrahimkoyuncu40@hotmail.com

10 makale bulunmakatadır

Adı; “AMİNA”

08:03 - 7 Ağustos 2019

+A

-A


  Geçen hafta itibari ile  Kırgızistan, Özbekistan, Kazakistan gezimizden döndüm. Gitmeden önce  Hazarlar yazı dizisini hazırlamıştım. Aslında bu hafta Hazarlar’a devam edecektim. Ancak araya girip AMİNA’yı yazmaya karar verdim.
 Kırgızistan’ın Başkenti  Bişkek  yakınlarında bir Yetimhaneyi ziyaret ettik. Yetimhane derken Devletin  yetimhanesi değil. İsa isminde bir Kırgız abimizin  daha önce sokağa terk edilmiş bir yetimi evine alarak başladığı, daha sonra sayısı artarak  40 yetime kadar çıkan bir yetimhaneden bahsediyorum. İsa bey eşi  ile birlikte bakıyor bu yetimlere. Bazen   anneler çocuğu ile sığınıyor buraya. Tamamen gönüllülük esasına dayalı ve  yardımlarla  ayakta duruyor. Sorunlarını sorduk. Başladı anlatmaya; kışları sayı 40’a kadar çıkıyormuş.  Bir yatakta çoğu zaman iki yetim yatıyor.  Yatak yetişmediğinde yerde yatıyor bu çocuklar. Yatak , nevresim giyecek, yiyecek ihtiyacından bahsetti. Tuvalet yetersiz. Banyo yok gibi. Eve banyo yaptırmak istediğini söyledi.   Yiyecekler elbette yetersiz. Anladık  ki çok şeye ihtiyacı vardı.Polis bile sokakta bulduğu yetimleri İsa bey’e teslim ediyormuş.
İşte bu yetimhane ziyaretimizde tanıdım AMİNA’yı  Tek suçu anne ve babası  tarafından Dünyaya getirilmekti.  Babası   terk etmiş  bu güzel  ve masum yavrucağı. Şimdi Üç kardeşi ve Annesi ile birlikte bu yetimhanede kalıyor. Koşup sımsıkı sarıldı. Bir diğeri başka bir arkadaşın sırtından hiç inmedi ziyaretimiz boyunca.
Gözleri mutluluktan parlıyordu.  Omuzlarında  babasızlığın verdiği ağır yük ama gözlerinde  bir umut…
 Çok şeye ihtiyacı vardı “AMİNA”’nın. Elbise, ayakkabı, güzel bir yatak, çarşaf, çalışmak için masa,  belki kendine ait bir oda .... Belli ki sıcak bir yuvaya,  Anne ve Baba sevgisine daha çok   ihtiyacı vardı. Bel ki de bu yüzden sımsıkı sarıldı bana. Beni bırakma? …  der gibiydi. Kıyamadım.  O an  boğazıma bir şeyler düğümlenip kaldı. Yutkunmak istedim yutkunamadım. Ağlamamak için kendimi zor tuttum.
Ayrılırken birbirimizin ardından baka kaldık. İkimiz de Buruk ve çaresiz ayrıldık. Ama yüreğimin bir parçası kaldı  orada. O an onu evlat edinip,elinden tutarak sıcak bir yuvaya  anne ve baba sevgisine kavuşturmayı  çok istedim. Ama yapamadım.
 Seni sıcak bir yuvaya kavuşturamadığım ,sana  yardım edemediğim için affet beni çocuk. O güzel gözlerin hep gülsün.Umarım  hayatta başarı olur iyi  yerlere gelirsin. Ben seni hiçbir zaman unutmayacağım. Kim bilir belki ilerde yine görüşürüz.
 

Print

YORUMLAR

Facebook Yorumları
YORUM YAZ
1000

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

ÖNE ÇIKANLAR

Sayfalar

DUYURULAR

LİNKLER

ARŞİV

HAVA DURUMU

Günlük Gazeteler

Oku